"อิ้อ..." ร่างบางครางเบาๆอย่างขัดใจ ก่อนจะค่อยๆพลิกตัวลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง กลัวจะทำให้คนตัวใหญ่ที่นอนอยู่ข้างๆตื่น

รู้สึกดีจริงๆที่มีนายอยู่ข้างๆแบบนี้ ขอบคุณนะ ยุน คิดแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ถ้าได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไปคงดีสินะ...

“เป็นอะไร โบแจ นั่งยิ้มอยู่คนเดียว” คำพูดของหมีอ้วนที่ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ทำเอาใบหน้าหวานขึ้นสีอย่างช่วยไม่ได้

“เอ๋? ยุนตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย นายนั่งมองชั้นมานานแล้วใช่มั้ย?”

“ชั้นตื่นก่อนนายนานแล้วแหละ แล้วตกลงนายนั่งยิ้มอะไรของนาย ฮึ?” ยุนโฮถามด้วยเสียงอ่อนโยน อดขำไม่ได้กับท่าทางน่ารักๆของคนตรงหน้า

“ปะ... เปล่าซักหน่อย ยุนขี้โกงนี้นา นั่งมองชั้นอยู่คนเดียว” ดวงตากลมโตฉายแววเศร้าออกมานิดๆ

. ..เสียดาย... เสียดายที่ไม่ได้เจอกันก่อนหน้านี้ ถ้าชั้นได้เห็นนายซักครั้ง...

“ถ้าชั้นได้เห็นยุนซักครั้งคงดีนะ”

“โบแจ...” น้ำเสียงเศร้าๆทำให้เขาต้องรีบดึงร่างบางมาซบอก ไม่ว่ายังไงเขาก็ทนเห็นน้ำตาของโบแจไม่ได้ซักที “ไม่ร้องนะครับ คนดี วันนี้เป็นวันที่ดีนะ ต้องมีความสุขสิถึงจะถูก!”

“ขอบคุณนะยุน ทุกอย่าง...” พูดยังไม่ทันจบ ริมฝีปากบางก็ถูกปิดด้วยริมฝีปากของคนตัวโตกว่า สัมผัสเบาๆราวกับสายลม แต่กลับสื่อความหมายได้มากมาย

...ชั้นต่างหากที่ต้องขอบคุณนาย แจจุง ขอบคุณที่รับความรักจากคนไร้ค่าอย่างชั้น...

TBC