ไม่ได้รีวิวหนังสือ(รึหนังก็เหอะ)มานานมากกกก
ไม่ใช่ไม่ได้อ่านนะ อ่านเยอะมากกกก
แต่อ่านเยอะซะจนไม่มีเวลาหน่ะสิ แหะ
เมื่อวาน อ่าน"ไม้บรรทัตยมทูต"จบ
(เล่มนี้ก็ดีมากเลยนะ รู้สึกว่ามีอะไรให้คิดตามดี แต่ ไว้รีวิวทีหลัง เพราะไม่ได้ประทับใจขนาดนั้น)
แล้วก็เลยไปเอาเล่มนี้มาอ่าน
"The Timetraveller's Wife"
รึภาษาไทย
"ความรักของนักท่องเวลา"
จะบอกว่า อ่านถึงตีสองเมื่อคืน แหะๆ ก็นะ ชอบอ่ะ
เป็นหนังสือที่จริงๆกะไว้ว่ามันจะเศร้ากว่านี้นะ
กลายเป็นว่าเราร้องไห้แค่ตอนท้ายๆ (แบบท้ายมากๆ) นิดเดียวเอง
แต่ไม่ใช่ว่าเรื่องมันไม่เจ็บปวดนะ
เพียงแต่ว่ามันเจ็บปวดแบบที่ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกว่าอยากร้องไห้ไปกับมันแ่ค่นั้นเอง
รู้สึกว่าเป็นหนังสือที่ดีมากๆเรื่องนึงเลยนะ
ทำให้เข้าใจความรู้สึกของ"คนคอย"สองแบบพร้อมๆกัน
อะไรจะเจ็บปวดกว่ากันนะ ระหว่าง
"การเป็นคนที่คอยให้คนรักของตัวเองกลับมาหา โดยที่ไม่รู้ว่าเค้าไปไหน ไปทำอะไร จะกลับเมื่อไหร่ หรือแม้แต่ว่าเค้าจะทิ้งคุณไปอีกเมื่อไหร่"
หรือ...
"การเป็นคนที่คอยให้ัตัวเองได้กลับไปหาคนที่รัก โดยไม่รู้ว่าจะกลับไปเมื่อไหร่ กลับไปในสภาพไหน หรือแม้แต่ว่า จะต้องจากเค้ามาอีกเมื่อไหร่"
อะไรจะเจ็บปวดกว่ากันนะ?
อะไรจะเจ็บปวดกว่ากันระหว่าง
"การเป็นคนที่ได้เห็นอนาคตของตัวเอง"
กับ
"การเป็นคนที่ได้กลับไปเห็นอดีตของตัวเอง"
สำหรับเรา เราว่า ทั้งเฮนรี่ทั้งแคลร์น่าสงสารนะ
แต่ทั้งคู่ก็โชคดีมากๆด้วย
แคลร์่น่าสงสารตรงที่คนที่รักมาตลอดชีวิต
เป็นคนที่ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันเมื่อไหร่หรือจะต้องจากกันเมื่อไหร่
แต่แคลร์ก็โชคดี เพราะจะมีซักกี่คนที่ได้เจอเนื้อคู่ตั้งแต่ัยังเด็กขนาดนั้น
เฮนรี่น่าสงสารตรงที่ไม่สามารถควบคุมการไปๆมาๆของตัวเองได้
ไม่รู้ว่าจะไปไหน เมื่อไหร่
แต่เฮนรี่ก็โชคดี เพราะจะมีซักกี่คนที่เข้าใจ และ ยอมรับเค้าได้ในแบบที่เค้าเป็นอย่างที่แคลร์ทำ
เป็นเรื่องที่ทำให้เ็ห็นว่าในทุกอย่างที่เราคิดว่าแย่
มันก็มีเรื่องดีๆซ่อนอยู่
แล้วในทุกอย่างที่เราคิดว่าดี
มันก็อาจจะมีเรื่องแย่ๆซ่อนอยู่ด้วยก็ได้
เป็นนิยายที่อ่านแล้วรู้สึกว่าปรัชญาสูงมากเลยนะ
คิดตามได้เยอะแยะเลย
ก่อนอ่านมีคนบอกว่าเรื่องจบเศร้า
แต่สำหรับเรา เราว่าเรื่องจบได้"เต็ม"มากๆเลยนะ
ได้เห็นความรักของคนสองคนที่ีมีให้กันอย่างเต็มที่เลยด้วย
เป็นตอนจบที่จะว่าเศร้าก็เศร้า
แต่เศร้าแบบที่ทำให้เรายิ้มได้นะ ^^
ว่าแต่... สรุปว่า เอนทรี่นี้มันรีวิวตรงไหนเนี่ย?!
งั้นก็ซักนิดก็แล้วกัน
เรื่องนี้เป็นเรื่องของผู้ชายคนนึงชื่อเฮนรี (sj-m? กร๊าก)
เฮนรีเป็นนักท่องเวลา เค้าเดินทางไปในที่ต่างๆในเวลาต่างๆได้
แต่เฮนรี่ไม่สามารถควบคุมได้ว่า เค้าจะไปที่ไหน ไปเมื่อไหร่ หรือจะกลับมาเมื่อไหร่
เนื้อหาหลักๆของเรื่องคือเรื่องราวทีเ่กิดขึ้นระหว่างเฮนรีกับแคลร์
สำหรับแคสร์ เธอรู้จักเฮนรี่มาเกือบทั้งชีวิต รู้ว่าเค้าคือสามีในอนาคตของเธอ
แต่สำหรับเฮนรี่ แคลร์โผล่เข้ามาในชีวิตเค้าตอนเค้าอายุ28
เรื่องดำเนินแบบสลับระหว่าง HENRY's POV กับ CLAIRE's POV
อ่านแรกๆรู้สึกว่างงนิดๆ เพราะtimelineของเรื่องจะสลับไปมาแ้ล้วแต่การ"ไป"ของเฮนรี่
แต่การดำเนินเรื่องแบบงงๆนี่หล่ะที่เราชอบ
เราว่ามันทำให้เราพอจะนึกความรู้สึกของเฮนรี่เวลาไปโผล่ที่นู่นที่นี่ออกเลยนะ
อืม...
สรุปได้ว่า ชอบเรื่องนี้มากตอนนี้
และคาดว่าเร็วๆนี้ (ถ้ามีเวลาและปัญญา)
จะได้แต่งฟิกแบบBase onเรื่องนี้แน่ๆเลย
ไว้ถ้าได้แต่งจะเอามาลงบล็อกเนอะ ^^
และ เผื่อใครไม่ชอบอ่านหนังสือ
เรื่องนี้เคยเข้าโรงไปแล้วและออกไปแล้ว(แบบเงียบมากๆ)
เราไม่ได้ไปดูเพราะอยากรออ่านก่อน
แต่ตอนนี้เรื่องนี้กำลังจะเข้าฉายที่House RCAอีกรอบนะคะ ^^
ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกจะเริ่มฉายวันที่สิบเก้านี้นะ
ยังไงก็ลองไปหาอ่าน/ดูกันนะคะ
PS. อีกสาเหตุนึงที่ชอบเรื่องนี้นอกจากตัวเนื้อหากับสิ่งที่เราได้แล้วเนี่ย อีกอย่างที่ชอบก็คือ ความสัมพันธ์ระหว่างแคลร์กับเฮนรี่ที่โดดข้ามเวลาไปมา แล้วก็ความสัมพันธ์ของเฮนรี่ในปัจจุบัน กับ เฮนรี่ที่โดดข้ามเวลามา เป็นสองความสัมพันธ์ที่ทำให้เห็นความรักของเฮนรี่กับแคลร์ได้มากมายเลยหล่ะ ^^
