2009/Nov/22

last night...
da pic. of only 3 of them there on da stage
they seemed 2 b scare, lonely, and not knowin wat 2 do...
it breaks ma heart 2 c ya like tat~
JJ w. shaky voice... it looks like u were holdin ur tears...
it must b fuckin hard tryin 2 b strong in time like tis...
"to the other 2 friends, dont know if they're watching, i love you."
JJ, u killed me by tat, u know?

ah~ enough of tat...
if i say more, i'll 4surely cry...

let's talk 'bout da whole event then
hav 2 admit tat it's YG's year ^^ comgrat.!

2ne1 musical... beautiful! luv it! CL... u r so cute! ^^
GD, i'm not ur fan but da proud look u gave da gals when they were awarded... very touchin!

khun... ur perf. striked me, ya know?
u r gettin way 2 hot man!

2pm jay's space is stil there 4 him, glad 2 c tat ^^
but wat touched me da most was how u guys talked 'bout him when u were awarded!

lastly, afteq da whole thing, it's da 1st time i'm glad u r not there!
wouldn't b able 2 take it cin' more bands w. missin members...

hope it'll all get better soon~

ps. JJ, YC, JS u guys confirmed 2 me wat i hav faith in ^^ but nex time i want ur smile and not ur tears or sadness as a confirmation, k?
pss. bloggin from handphone here... so 4give me w. da font & page setup, k?

2009/Nov/18

ไม่ได้รีวิวหนังสือ(รึหนังก็เหอะ)มานานมากกกก
 
ไม่ใช่ไม่ได้อ่านนะ อ่านเยอะมากกกก
 
 
แต่อ่านเยอะซะจนไม่มีเวลาหน่ะสิ แหะ
 
 
 
เมื่อวาน อ่าน"ไม้บรรทัตยมทูต"จบ
(เล่มนี้ก็ดีมากเลยนะ รู้สึกว่ามีอะไรให้คิดตามดี แต่ ไว้รีวิวทีหลัง เพราะไม่ได้ประทับใจขนาดนั้น)
 
แล้วก็เลยไปเอาเล่มนี้มาอ่าน
 
"The Timetraveller's Wife"
รึภาษาไทย
"ความรักของนักท่องเวลา"
 
 
 
 
จะบอกว่า อ่านถึงตีสองเมื่อคืน แหะๆ ก็นะ ชอบอ่ะ
 
 
 
 
 
เป็นหนังสือที่จริงๆกะไว้ว่ามันจะเศร้ากว่านี้นะ
 
กลายเป็นว่าเราร้องไห้แค่ตอนท้ายๆ (แบบท้ายมากๆ) นิดเดียวเอง
 
 
 
 
แต่ไม่ใช่ว่าเรื่องมันไม่เจ็บปวดนะ
 
 
เพียงแต่ว่ามันเจ็บปวดแบบที่ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกว่าอยากร้องไห้ไปกับมันแ่ค่นั้นเอง
 
 
 
 
รู้สึกว่าเป็นหนังสือที่ดีมากๆเรื่องนึงเลยนะ
 
 
 
ทำให้เข้าใจความรู้สึกของ"คนคอย"สองแบบพร้อมๆกัน
 
 
อะไรจะเจ็บปวดกว่ากันนะ ระหว่าง
 
"การเป็นคนที่คอยให้คนรักของตัวเองกลับมาหา โดยที่ไม่รู้ว่าเค้าไปไหน ไปทำอะไร จะกลับเมื่อไหร่ หรือแม้แต่ว่าเค้าจะทิ้งคุณไปอีกเมื่อไหร่"
 
 
หรือ...
 
 
"การเป็นคนที่คอยให้ัตัวเองได้กลับไปหาคนที่รัก โดยไม่รู้ว่าจะกลับไปเมื่อไหร่ กลับไปในสภาพไหน หรือแม้แต่ว่า จะต้องจากเค้ามาอีกเมื่อไหร่"
 
 
 
 
อะไรจะเจ็บปวดกว่ากันนะ?
 
 
 
 
 
อะไรจะเจ็บปวดกว่ากันระหว่าง
 
"การเป็นคนที่ได้เห็นอนาคตของตัวเอง"
 
 
กับ
 
 
"การเป็นคนที่ได้กลับไปเห็นอดีตของตัวเอง"
 
 
 
 
 
สำหรับเรา เราว่า ทั้งเฮนรี่ทั้งแคลร์น่าสงสารนะ
 
 
 
แต่ทั้งคู่ก็โชคดีมากๆด้วย
 
 
 
 
 
แคลร์่น่าสงสารตรงที่คนที่รักมาตลอดชีวิต
เป็นคนที่ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันเมื่อไหร่หรือจะต้องจากกันเมื่อไหร่
 
แต่แคลร์ก็โชคดี เพราะจะมีซักกี่คนที่ได้เจอเนื้อคู่ตั้งแต่ัยังเด็กขนาดนั้น
 
 
 
 
 
เฮนรี่น่าสงสารตรงที่ไม่สามารถควบคุมการไปๆมาๆของตัวเองได้
ไม่รู้ว่าจะไปไหน เมื่อไหร่
 
แต่เฮนรี่ก็โชคดี เพราะจะมีซักกี่คนที่เข้าใจ และ ยอมรับเค้าได้ในแบบที่เค้าเป็นอย่างที่แคลร์ทำ
 
 
 
 
 
เป็นเรื่องที่ทำให้เ็ห็นว่าในทุกอย่างที่เราคิดว่าแย่
 
มันก็มีเรื่องดีๆซ่อนอยู่
 
 
 
แล้วในทุกอย่างที่เราคิดว่าดี
 
มันก็อาจจะมีเรื่องแย่ๆซ่อนอยู่ด้วยก็ได้
 
 
 
 
 
เป็นนิยายที่อ่านแล้วรู้สึกว่าปรัชญาสูงมากเลยนะ
 
 
คิดตามได้เยอะแยะเลย
 
 
 
 
 
ก่อนอ่านมีคนบอกว่าเรื่องจบเศร้า
 
แต่สำหรับเรา เราว่าเรื่องจบได้"เต็ม"มากๆเลยนะ
 
 
 
ได้เห็นความรักของคนสองคนที่ีมีให้กันอย่างเต็มที่เลยด้วย
 
 
 
 
 
 
เป็นตอนจบที่จะว่าเศร้าก็เศร้า
 
แต่เศร้าแบบที่ทำให้เรายิ้มได้นะ ^^
 
 
 
 
 
 ว่าแต่... สรุปว่า เอนทรี่นี้มันรีวิวตรงไหนเนี่ย?!
 
 
 
 
 
 
 
งั้นก็ซักนิดก็แล้วกัน
 
 
 
 
 
 
เรื่องนี้เป็นเรื่องของผู้ชายคนนึงชื่อเฮนรี (sj-m? กร๊าก)
 
 
เฮนรีเป็นนักท่องเวลา เค้าเดินทางไปในที่ต่างๆในเวลาต่างๆได้
 
 
แต่เฮนรี่ไม่สามารถควบคุมได้ว่า เค้าจะไปที่ไหน ไปเมื่อไหร่ หรือจะกลับมาเมื่อไหร่
 
 
 เนื้อหาหลักๆของเรื่องคือเรื่องราวทีเ่กิดขึ้นระหว่างเฮนรีกับแคลร์
 
 
สำหรับแคสร์ เธอรู้จักเฮนรี่มาเกือบทั้งชีวิต รู้ว่าเค้าคือสามีในอนาคตของเธอ
 
 
แต่สำหรับเฮนรี่ แคลร์โผล่เข้ามาในชีวิตเค้าตอนเค้าอายุ28
 
 
 
 
เรื่องดำเนินแบบสลับระหว่าง HENRY's POV กับ CLAIRE's POV
 
 
อ่านแรกๆรู้สึกว่างงนิดๆ เพราะtimelineของเรื่องจะสลับไปมาแ้ล้วแต่การ"ไป"ของเฮนรี่
 
 
แต่การดำเนินเรื่องแบบงงๆนี่หล่ะที่เราชอบ
 
 
เราว่ามันทำให้เราพอจะนึกความรู้สึกของเฮนรี่เวลาไปโผล่ที่นู่นที่นี่ออกเลยนะ
 
 
 
 
อืม...
 
 
 
สรุปได้ว่า ชอบเรื่องนี้มากตอนนี้
 
 
และคาดว่าเร็วๆนี้ (ถ้ามีเวลาและปัญญา)
 
 
จะได้แต่งฟิกแบบBase onเรื่องนี้แน่ๆเลย
 
 
 
 
ไว้ถ้าได้แต่งจะเอามาลงบล็อกเนอะ ^^
 
 
 
 
 
และ เผื่อใครไม่ชอบอ่านหนังสือ
 
 
 
เรื่องนี้เคยเข้าโรงไปแล้วและออกไปแล้ว(แบบเงียบมากๆ)
 
เราไม่ได้ไปดูเพราะอยากรออ่านก่อน
 
 
 
 
แต่ตอนนี้เรื่องนี้กำลังจะเข้าฉายที่House RCAอีกรอบนะคะ ^^
 
ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกจะเริ่มฉายวันที่สิบเก้านี้นะ
 
 
 
 
ยังไงก็ลองไปหาอ่าน/ดูกันนะคะ
 
 
 
PS. อีกสาเหตุนึงที่ชอบเรื่องนี้นอกจากตัวเนื้อหากับสิ่งที่เราได้แล้วเนี่ย อีกอย่างที่ชอบก็คือ ความสัมพันธ์ระหว่างแคลร์กับเฮนรี่ที่โดดข้ามเวลาไปมา แล้วก็ความสัมพันธ์ของเฮนรี่ในปัจจุบัน กับ เฮนรี่ที่โดดข้ามเวลามา  เป็นสองความสัมพันธ์ที่ทำให้เห็นความรักของเฮนรี่กับแคลร์ได้มากมายเลยหล่ะ ^^